2017 και εν μέσω κρίσης με μισθούς 450 ευρώ, στην περιοχή μας έμαθα το κιλό τα κεράσια (και τα ξεδιαλεγμένα με δύο πυρήνες – προσέξτε το αυτό-, γιατί τα κανονικά τα στέλνουνε έξω) τα έχουνε αυτές τις μέρες έμαθα το κιλό, 4 ευρώ !
Μιλάμε για μια περιοχή (ξέρετε που είναι νομίζω) που παράγει κι εξάγει κεράσια σε όλο τον κόσμο και στα γειτονικά χωριά μας τα πουλάνε πανάκριβα.
Αν θέλετε να μας ξαναδείτε φροντίστε να αλλάξετε τιμές ή εμπόρευμα.
Και θέλω να σας πως ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη σαχλαμάρα από τη φράση που μας έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια ότι «Στο χωράφι, η τιμή του τάδε προϊόντος είναι τόση».
Έχω δει πολλά χωράφια στη ζωή μου, και δεν έχω δει ποτέ πατάτες να φυτρώνουν με τιμολόγια, ντομάτες με παραστατικά, αγγουράκια με δελτία αποστολής και καλαμπόκια με barcode.
Ο καλός Θεούλης μας δεν είναι λογιστής. Οι τιμές, οι λεγόμενες «χωραφιού» είναι αυτές που ζητάει ο παραγωγός, κι αυτός τις καθορίζει ανάλογα με το πόσα έχει ξοδέψει για τη σοδειά, πόσα έχει χάσει στην πρέφα ή στο καζίνο, πόσα είναι η δόση του δανείου και πόσο πουλάει ο γείτονας.
Ο γείτονας πάλι πουλάει στην ανώτερη τιμή που πιστεύει ότι μπορεί να πιάσει και να ξεφορτωθεί το εμπόρευμα. Κάποια πράγματα είναι πολύ απλά.
Είναι απίστευτα τα επιχειρήματα που προβάλουν οι διάφοροι μανάβηδες και μαγαζάτορες των μάρκετς για να δικαιολογήσουν τις αυξημένες τιμές πώλησης. Το συνηθέστερο είναι ότι «Μην τα βλέπεις ακριβότερα, τα δικά μου έχουν λιγότερα σκάρτα/χαλασμένα, οπότε κερδισμένος βγαίνεις». Ψεύδος ασύστολο, όποτε τα δοκίμασα είχαν ακριβώς το ίδιο ποσοστό σκάρτων με τα φτηνότερα.
Και φυσικά όλα αυτά τα επιχειρήματα καταρρίπτονται όταν αναλογιστεί κανείς πως στις λαϊκές αγορές, εκεί όπου το πράγμα είναι ζεστό και η πραμάτεια διαπραγματεύσιμη, άλλες είναι οι τιμές του πρωινού κι άλλες του σχολάσματος, άλλες στην αρχή της εποχής κι άλλες στα όψιμα.
Φίλοι μου, τα κεράσια Τυρνάβου, μόνο με 1 γιούρο
Υ.Σ. συμπολίτης μας έστειλε και φωτογραφία όπου φαίνεται το ποσό των 4€ στα κεράσια αλλά για λόγους ηθικής δεν δημοσιεύετε.
