Ο Σεπτέμβριος είναι ο (οικονομικός) εφιάλτης της μέσης ελληνικής οικογένειας, αφού τότε έρχονται απανωτές οι μαύρες λίστες των αναγκαίων αναλώσιμων από τα σχολεία.
Ακόμη και τα πρωτάκια, φορτώνονται με υλικά και εξοπλισμό που οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να προμηθευτούν ακόμη και αν ο περισσότερος από αυτός αποδειχθεί περιττός.
Όσο περνούν τα χρόνια, η λίστα γίνεται μεγαλύτερη, ακριβότερη και απαιτητικότερη. Ζητούνται συγκεκριμένες μάρκες προϊόντων, με διάφορες αιτιολογίες, χωρίς να υπολογίζεται η οικονομική δυνατότητα των γονιών.
Κι όλα αυτά συχνά ζητούνται από εκπαιδευτικούς που μάχονται (και καλά κάνουν), για τη δωρεάν παιδεία.
Αφού λοιπόν η μάρκα της πλαστελίνης παίζει τόσο σπουδαίο ρόλο στην πρώτη Δημοτικού, υποθέτω ότι αναλογικά σπουδαίο ρόλο θα παίζει και η μάρκα φροντιστηρίου στο Λύκειο, έτσι δεν είναι;
