Αν η Ανατολική πλευρά του Πηλίου, όπου φώλιασε πριν από εκατοντάδες χρόνια η Ζαγορά, δεν ήταν τόσο απόμερη, ίσως οι άνθρωποι να µην είχαν τόση ανάγκη τον συνεταιρισμό. Κι αν πάλι δεν ήταν ο ∆ιονύσης Βαλασσάς να τους κρατάει μαζί, μπορεί και να ‘χαν σκορπίσει.
Ζαγορά των ξακουστών µήλων, των νέων ανθρώπων, του συνεργατισμού και της αλληλεγγύης. Για πόσα μπορεί να περηφανεύεται αυτό το ορεινό χωρίου του Πηλίου, όπου η συνεταιριστική πίστη, που περνά από γενιά σε γενιά, αλλά και η ανάδειξη άξιων ανθρώπων στα ηνία έχουν κάνει θαύματα; Πέρσι ο Συνεταιρισμός γιόρτασε τα 100 χρόνια λειτουργίας του, ενώ όλοι εμείς περιμένουμε µε περιέργεια να δούμε τι ετοιμάζουν οι Ζαγοριανοί για τα επόμενα 100 χρόνια.
«Η Ζαγορά ανήκει στην πρώτη φουρνιά συνεταιρισμών, που συστήθηκαν το 1915. Στην περιοχή υπήρχε παράδοση συνεργατισμού ήδη από την περίοδο της Τουρκοκρατίας µε την παραγωγή μεταξιού. Κοµβικό ρόλο βέβαια στην μετέπειτα πορεία έπαιξε το γεγονός ότι το χρήμα του 1980 δεν σπαταλήθηκε, αλλά αξιοποιήθηκε µε τον καλύτερο δυνατό τρόπο» ανέφερε σε συνέντευξή του ο διευθυντής του Συνεταιρισμού, ∆ιονύσης Βαλασσάς, που εδώ και 22 χρόνια έχει ταυτίσει τη διαδρομή του µε το Ζαγορίν.
Είναι κοινή παραδοχή των µελών του συνεταιρισμού ότι το «µπαµ» του 1980 κράτησε προσηλωμένο τον κόσμο της Ζαγοράς και κυρίως τους νέους ανθρώπους.
Νέο αίμα κόντρα στην αστυφιλία
«Κάθε καλοκαίρι, όταν τέλειωνε το σχολείο πηγαίναμε στα χωράφια. Τα μεσημέρια κοιμόμασταν σε κούνιες από κλούβες». Όλα τα καλοκαίρια της παιδικής της ηλικίας η Σπυριδούλα Αργυρίου τα πέρασε στα χωράφια της Ζαγοράς μαζί µε τους γονείς και τις αδελφές της.
Η 32χρονη σήμερα αγρότισσα καλλιεργεί στην περιοχή μήλα, καρύδια και κάστανα, αν και πριν από μερικά χρόνια είχε μετακομίσει στο Βόλο, όπου εργαζόταν σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. «Μου έλειπε ο τόπος µου και πάντα ήξερα πως θα επιστρέψω. Τώρα είμαστε πολλοί νέοι άνθρωποι στο χωριό, παρά το γεγονός ότι η δουλειά είναι δύσκολη. Τα χωράφια µας είναι μικρά και σε δύσβατες περιοχές, ενώ όλη η δουλειά γίνεται µε το χέρι και τα τσαπιά. Φυσικά, αν δεν υπήρχε ο συνεταιρισμός µας τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά».
«Οι νέοι άνθρωποι της γενιάς µου έφευγαν από το χωριό. Το δικό µου παιδί είναι 30 χρονών και έχει αποφασίσει να μείνει», τονίζει ο 62χρονος πρόεδρος του συνεταιρισμού, Αντώνης Λάσκος και συνεχίζει: «Μετά τον κατασκευαστικό οργασμό του 1980 αλλά την εμπορική επιτυχία, ο κόσμος συνειδητοποίησε ότι άξιζε να κάτσει στον τόπο του. Είχαμε καταφέρει να μιλά όλη η Ελλάδα για εμάς. Μέχρι και το 1995 οι περισσότεροι είχαν µπει στον συνεταιρισμό. Οι παραγωγοί µας προχώρησαν σε νέες φυτεύσεις χαμηλού σχήματος και της πυκνής φύτευσης. Παράλληλα, την ίδια περίοδο χτίστηκαν καινούργια σπίτια, το άλογο έγινε αυτοκίνητο ή καμιά φορά και 2».
agronews.gr
