Γεννήθηκες σε μια εποχή που οι άνθρωποι ήταν απλοί και τα όνειρα πολύτιμα… σε μια εποχή λατρεμένη… με νόημα… παιδί της δεκαετίας του ’60… τότε που … αχ πως κτυπούσε η καρδιά η παιδική… τι γλυκές μνήμες… τι απλότητα… πόσο ανόθευτες εποχές… πόση αθωότητα…
Η … “ανάποδη κοτσιδούλα”…. το ασχημόπαπο… που έζησε σε μέρες ξέγνοιαστες… που μεγάλωσε με μουσικές ονειρικές… σε στιγμές που αποτυπώθηκαν σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, που είχαν τόσο φως, όσο δεν θα ‘βρεις ποτέ στις χρωματιστές σημερινές φωτο…
Όταν σε πνίγει το τώρα… τρέξε σ’ εκείνες τις μέρες κι αναζήτησε την ομορφιά της αθωότητας… δεν χάθηκε… στις αναμνήσεις αν ψάξεις, θα την βρεις…
Ξαναφέρτη στο τώρα και κάνε το σήμερα, φωτεινό…
Τη μέρα μας εμείς την ομορφαίνουμε… με τον τρόπο του ο καθένας μας…
Καλή μέρα να έχουμε….
Πόπη
