Γιατί ενώ είμαι παντού ένας ανώνυμος, όταν είμαι blogger η ανωνυμία μου σας ενοχλεί;
Στους πίνακες ανεργίας είμαι ένα ανώνυμο ποσοστό.
Στην περικοπή των μισθών είμαι ένας ανώνυμος πολίτης.
Στην ακρίβεια είμαι ένας ανώνυμος αποδέκτης.
Στις θυσίες που μου ζητάς να κάνω είμαι ένας ανώνυμος μάρτυρας.
Στην άνιση κατανομή του πλούτου είμαι η ανώνυμη μεριά που πάντα χάνει.
Στη καταπάτηση της ζωής μου από τα κοράκια της εξουσίας είμαι το ανώνυμο κεφάλι που πατάει η μπότα.
Στο παιχνίδι εξουσίας-κέρδους γενικότερα είμαι ο ανώνυμος μαλάκας που κοροϊδεύεις ασύστολα.
Δεν ενδιαφέρθηκες ποτέ να μάθεις το όνομά μου, ούτε των παιδιών μου, ούτε των γονιών μου, ούτε αν ζω ή αν πεθαίνω.
Μόλις ξεκίνησα λοιπόν να γράφω σε ένα ιστολόγιο, γιατί θα πρέπει να σου συστηθώ?
Η ανώνυμη δυστυχία μου σε αφήνει παγερά αδιάφορο.
Η ανώνυμη διαμαρτυρία μου όμως θεωρείται αδίκημα?
