Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η
πραγματικότητα για οποιονδήποτε περιδιαβαίνει, αλλά είναι μόνιμος κάτοικος σε διάφορες περιοχές του δήμου μας δεν μένει με τις καλύτερες των εντυπώσεων.
Ο δημότης συναντά απαράδεκτες και συνάμα απογοητευτικές εικόνες εσχάτως και καμένες. Η αγανάκτησή του έντονη.
Μέσα σε όλο αυτό το κομφούζιο, ζημιωμένο βγαίνει για μία ακόμη φορά το Κεραμίδι που διασύρεται ως προορισμός, εμφανίζεται αναξιόπιστο ως προς τις δεσμεύσεις του και ανίκανο να διαχειριστεί με στοιχειώδη ετοιμότητα διάφορα από τα προβλήματα που το απασχολούν.
Τελικά ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε! Δεν εξηγείται διαφορετικά το σήριαλ της απόδοσης ευθυνών για τα απορρίμματα και των εξελίξεων που τρέχουν.
Και το χειρότερο όλων είναι πως κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι οι συναντήσεις μεταξύ αρχών και φορέων, οι διαβουλεύσεις πυρετώδεις, οι έκτακτες συνεδριάσεις, και οι αλληλοκατηγορίες για το ποιος και τις πταίει, εξοργίζουν ακόμα περισσότερο τους πολίτες που εκείνο που τους ενδιαφέρει στην τελική είναι ένα καθαρό χωριό.
Την ίδια στιγμή τη μέθοδο της μετάθεσης ευθυνών σαφώς και κάποιοι τη βλέπουν ως ευκαιρία να πετάξουν την μπάλα αράουτ.
Εδώ ήρθε η ώρα και για μας για μια φιλική συμβουλή: Όταν ένας αιρετός μας λέει «καλημέρα» ρίχνουμε μια ματιά από το παράθυρο να δούμε αν φωτίζει ο ήλιος ή το φεγγάρι. Δεν είναι να εμπιστεύεσαι μήτε αυτό. Χάριν εντυπωσιασμού και ανάδειξης ενός προσωπικού έργου -υπάρχει δεν υπάρχει-, είναι ικανοί να εντοπίσουν εξωγήινους, τη χαμένη Ατλαντίδα και χρυσάφι στο βυθό του Καμαρίου!.
Οτιδήποτε, τέλος πάντων, που θα συνεισφέρει στην πολιτική τους αίγλη και την όποια υστεροφημία τους.
Το χειρότερο είναι όταν στις τοποθετήσεις τους αναλίσκονται σε μνημόσυνα με κροκοδείλια δάκρυα για αυτά που δεν έγιναν τόσα χρόνια, για τα χρήματα που πήγαν στράφι σε μελέτες και τόσα ακόμα.
Οπότε ας μην διαμαρτύρονται και κυρίως ας μην βλέπουν παντού ανεμόμυλους ως άλλος Δον Κιχώτης.
Υ.Γ. Αφορμή του άρθρου είναι η φωτογραφία που βλέπετε από τον κεντρικό δρόμο Αη Γιάννη – Σκλήθρου
